کشاورزی، عمده ترین وسیله امرار معاش در افغانستان می باشد. این کشور با دارا بودن شرایط آب و هوایی مناسب برای کشاورزی و باغبانی، از مستعدترین مناطق کشت محصولاتی از قبیل کشمش، انار، پسته و بادام به شمار می رود. حدود 80 درصد از مردم افغانستان که عمدتاًً در مناطق روستایی زندگی می کنند، به طور مستقیم  یا غیر مستقیم در بخش کشاورزی و دامپروری مشغول به فعالیت هستند. بنابراین توسعه بخش کشاورزی، برای تضمین توسعه اقتصادی کشور ضروری می باشد.

در کشور افغانستان استان‏های هلمند، قندهار، ننگرهار، بلخ، کابل، بغلان، سمنگان، پروان، کندوز، تخار و هرات موقعیت و شرایط بهتری برای توسعه کشاورزی دارند.

در این کشور توان بالقوه فراوانی در زمینه کشاورزی وجود دارد که از آن جمله می‏توان به فرصت‏های رقابتی نظیر دستمزد پایین نیروی کار در این بخش، منابع فراوان آب های سطحی و وجود آب و هوای مناسب جهت پرورش محصولات مختلف زراعی و باغی اشاره نمود.

زمينهاي زراعي افغانستان بيشتر در نواحي شمال و غرب افغانستان قرار دارد و بيشترين غله افغانستان در اين نواحي توليد مي شود.

 محصولاتی نظیر پسته، زردآلو و انجیر درصد بیشتری از صادرات رسمی این کشور را تشکیل می دهند و در کنار آنها سایر محصولات کشاورزی صادراتی مانند کشمش، بادام، سیب، انار و هلو نیز به چشم می‏خورند. 

بر اساس تحقیقات سازمان ملل متحد در سال 1387شمسی، حدود 7 میلیون و 800 هزار هکتار زمین قابل کشت در افغانستان وجود دارد که دو میلیون و 700 هزار هکتار به کشت گندم اختصاص داشته که از این مقدار، دو میلیون و 184 هزار هکتار آن کشت آبی و بقیه دیم می‏باشد.

با وجود پتانسیل مختلف در بخش کشاورزی، آمارهای رسمی حکایت از سهم اندک بخش کشاورزی در شاخص های اقتصادی این کشور دارد. براساس آمارهای سالهای 2005 تا 2008 میلادی بانک توسعه آسیایی و منابع دولتی، سهم بخش کشاورزی در تولید ناخالص داخلی در سال‏های 2005، 2006، 2007 و 2008 میلادی، به ترتیب 5/39، 8/38، 5/37 و 6/31 درصد می‏باشد.

نبود استراتژی مشخص و عدم توجه جدی به بخش کشاورزی به عنوان بخش کلیدی رشد اقتصادی، سبب شده است که بخش کشاورزی در این کشور رشد چندانی نداشته باشد. این نارسایی بیشتر به دلیل عدم وجود تعاونی های کشاورزی، نبود منابع مالی بخش کشاورزی، عدم توزیع کود شیمیایی، عدم وجود امکانات و تجهیزات کشاورزی مناسب و منحل  کردن بانک کشاورزی صورت گرفته است. این عوامل باعث شد که به تدریج کشت خشخاش و مواد مخدر جایگزین تولیدات کشاورزی شود، بطوری که بر اساس آمارهای منتشر شده از سوی دولت،کشت خشخاش از 2200 تن در سال‏ 2001 میلادی به 8200 تن در سال 2008 میلادی رسید که در حقیقت ضربه بزرگی به پیکره کشاورزی افغانستان وارد نمود.